Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Θεσσαλονίκη, Μακεδονία, Greece
Για την καταγωγή μου ερίζουν έντεκα γαλαξίες, τέσσερα πλανητικά συστήματα, περί τους χίλιους (χωρίς υπερβολές, τώρα) εξωπλανήτες, εννιακόσιες μελανές οπές, εβδομήντα χωριά (διάσπαρτα στις πλέον εξωτικές χώρες των Βαλκανίων) και έξι αρχιπελάγη. Κατά την ύστερη αρχαιότητα, υπό το όνομα Άχθος Αρούρης, έλαβα το ύπατο αξίωμα κοινωνικής διάκρισης με το να κυκλοφορώ, και μόνο, την ύπαρξή μου στις αγορές και τα καταγώγια της εποχής υπενθυμίζοντας, απλά, πόσα θα μπορούσα ακόμη να μην κάνω.Όσα είναι γνωστά για μένα είτε έχουν διαρρεύσει από άκρως απόρρητα έγγραφα μέσω wikileaks είτε, κυρίως, μέσω των ψευδών φημών των οποίων διασπείρω και φροντίζω επιμελώς και συστηματικά να συντηρώ εδώ και περισσότερες από οχτώ δεκαετίες. Είμαι θρήσκος από εξαναγκασμό και άθεος από πεποίθηση κι έτσι μπορώ να βαδίζω άνετα μεταξύ των κόσμων των ζωντανών και όσων δεν έχουν πεθάνει. Διάγω βίο ασκητικό από ανάγκη και ξοδεύω άσκοπα τα λιγοστά χρήματα που μπορεί να βρεθούν στο διάβα μου (εφορίας επιτρεπούσης, φυσικά) προκειμένου να διατηρώ το ασκητικό status quo που με χαρακτηρίζει όταν δεν συμμετέχω σε κάθε είδους όργια.

Σάββατο, 17 Μαΐου 2014

κόποιmight

Πενία τέχνες catεργάζεται. Pour moi, βέβαια, ή όπως θα έλεγε κι ο Ινδιάνος σαμάνος ποιητής «στην ιδική μου φερίφτωση», το πενιχρό εισόδημά μου ουδέποτε στάθηκε εμπόδιο στο να διάγω βίο πλουσιοπάροχο κι έκλυτο. Άλλωστε όπως είχα, πολύ εύστοχα και σοφά (είχαμε έναν πολύ ωραίο/άνετο/βολικό/μεταμοντέρνο σοφά στο πατρικό μου, τώρα που το θυμάμαι), ομολογήσει σε ανύποπτο χρόνο, αγορεύοντας με τους λύκους, υπερασπιζόμενος τον εαυτό μου ενώπιον δικαστηρίου: μπορεί να μην έχω αρκετά χρήματα προκειμένου ν’ αγοράσω εκείνα που επιθυμώ, γνωρίζω όμως τρόπους για να τ’ αποχτήσω (το ότι κυκλοφορώ ακόμα ελεύθερος ενισχύει την αποτελεσματικότητα της υπερασπιστικής γραμμής που είχα επιλέξει ν’ ακολουθήσω… σε συνδυασμό με το άριστα οργανωμένο σχέδιο απόδρασης ενός συγκρατουμένου βαρυποινίτη/βαρόνου του υποκόσμου [του οποίου είχα γίνει κολαούζος] αλλά και την αναποτελεσματικότητα των αρμοδίων διωκτικών αρχών).
            Το τελευταίο διάστημα (για να είμαι ειλικρινής… απο τότε που έμαθα να γράφω και ότι χρειάζονται χρήματα για τις εμπορικές συναλλαγές) πολύ με απασχολεί το θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων απο τα έργα της διάνοιαass. Και δεν εννοώ μόνο της δικής μου (διάνοιass) διότι πολλάκις έχω αντιγράψει αυτούσια ή αποσπασματικά έργα άλλων διανοιόντων (ενίοτε τα διασκευάζω κι άλλοτε πάλι τα προσαρμόζω, εξαρτάται το μέγεθος της απάτης και τις ανάγκες που προκύπτουν για την επίτευξη του σκοπού…άλλωστε αν θέλει κανείς θρήσκος ν’ αποκαλείται πρέπει να γνωρίζει πως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα), συνεπακόλουθα κάτι θα πρέπει να λάβω κι εγώ, ως ελάχιστη ανταμοιβή τουλάχιστον, για την προώθηση και διάδοση αυτών των έργων {αυτής της άλλης διάνοιass που εν αγνοία της γινόταν ευρύτερα γνωστή χάρη στις δικές μου πρωτοβουλίες/προσπάθειες}.
            Στο κάτω-κάτω της γραφής, όλα πολιτική είναι, κι εγώ ως άνθρωπος, σύμφωνα με τον ορισμό του Αριστοτέλη, δεν είμαι τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο απο ένα ακόμη πολιτικό ον σε τούτονα τον πλανήτη. Άρα, η πολιτική σκοπιμότητα [Bloody Mary η εμπνευστής και δεν εννοώ το cocktail] η οποία καθιέρωσε τη λογοκρισία και το μονοπωλιακό χαρακτήρα των τυπώσεων στην Αγγλία – με τις ευλογίες του κλήρου – εν έτη 1557 (Μάιο μήνα κιόλας, 4 έδειχνε το ημερολόγιο…αν το ψάξεις σχολαστικέ αναγνώστη θα γίνεις κοινωνός μιας τρομαχτικού μεγέθους ανωμαλίας που έδερνε κι εξακολουθεί ακόμα να δέρνει τόσο την άρχουσα αλλά όσο και την…αρχούμενη τάξη), μου δίνει κάθε δικαίωμα να σφετεριστώ κι εγώ με τρόπο παράφορα πολιτικά ορθό αυτήνα την πανουργία.
            Κι εξηγούμαι: διαφωνώντας και σκεπτόμενος ελεύθερα, ως προς τα περί Πνευματικής/Διανοητικής Ιδιοκτησίας, αναρωτιέμαι, cat’ αρχήν αν προστατεύεται με βάση το δίκαιο περί πνευματικών δικαιωμάτων ο λόγος του θεούλη του καλού (που με μαύρη καρδιά αφάνιζε αθώα όντα με κατακλυσμούς). Οι δέκα εντο-λές-λέει-λέω, για παράδειγμα, δεν είναι ένα κείμενο μιας διάνοιass ανώτερης και ως εκ τούτου δεν θα έπρεπε να είναι οι πρώτες οι οποίες θα προστατεύονταν με τη λογική των πνευματικών (τόσα πνεύματα άλλωστε υπακούν στο θέλημα του θεούλη του καλού που σταύρωσε τον κανακάρη του) δικαιωμάτων; Μήπως να το λάβει σοβαρά αυτό ο απανταχού κλήρος; Θα ήταν μια καλή μέρα όσον αφορά στις εισπράξεις. Συλλογάμαι, εγώ τώρα.  Και κατά πόσο επιτρέπεται σ’ έναν σφετεριστή του πολιτισμού των άλλων, όπως ελόγου μου, να φωτογραφίζεται δίπλα σε μνημεία απαθανατίζοντας ουσιαστικά αυτά τα ίδια/όποια έργα τέχνης; Κι ακόμη-ακόμη να σιγοτραγουδάει, δημοσίως, αναπαράγοντας ουσιαστικά, μελωδίες και τραγούδια; Μήπως να πάψω να σκέφτομαι θέματα που αφορούν υπουργεία πολιτισμού και managers; Θα ήταν μια καλή μέρα όσον αφορά επιπλέον έσοδα. Έτσι θαρρώ, εγώ.
Κι εξηγούμαι ξανάμανά: διαφωνώντας και σκεπτόμενος ελεύθερα, ως προς τα περί Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας, διερωτώμαι, καταρχάς αν προστατεύεται με βάση το δίκαιο περί πνευματικών δικαιωμάτων ο εφευρέτης του πινγκάλ, διότι αν μη τι άλλο ήταν ο μόνος που assholήθηκε σοβαρά με τα σκατά των άλλων έτσι ώστε όλοι αυτοί οι άλλοι να μην χρειάζεται να λερώνουν τα χέρια τους μετά απο κάθε εκκένωση τους (κατά το λαϊκότερον: μετά απο κάθε χέσιμο). Υπάρχει ακόμα χρόνος για τους περήφανους κληρονόμους προκειμένου να συστήσουν ένα ταμείο αφιερωμένο γι’ αυτό το σκοπό. Άποψή μου, δηλαδή. Για να μην αναφερθώ στην φυτική ποικιλία η οποία έχει κάνει παγκοσμίως γνωστά τα καρτέλ της Λατινικής Αμερικής (κι όχι μόνο…μην αδικώ Ευρώπη κι Ασία, δεν μου αρέσει να παίρνω αμαρτίες, εξάλλου και σ’ αυτές τις ηπείρους υπάρχουν πάμπολλοι άξιοι…φυτικοί παραγωγοί). Μια ιδέα που θα μπορούσε να σώσει όχι μόνο τα Υπουργεία Ναρκωτικής Ανάπτυξης και Χασισοτουρισμού αλλά και τις Τοπικές Ενώσεις Αγροτιcon Συνεταιρισμών των δραστήριων αυτών καλλιεργητών. Μια ιδέα είχα.
Και κάτι για να έχουν ν’ αναρωτιούνται οι απύθμενες αυτές δεξαμενές σκέψης (στα νεοελληνικά: think tanks) που απο τόσα και τόσα μας έχουν σώσει απο καταβολής τους, είναι άραγε οι ιδέες του Χίτλερ ή το κείμενο ως λογοτεχνικό έργο αυτό που προστατεύεται μέσω των πνευματικών δικαιωμάτων στο βιβλίο “Mein Kampf”; Νάχαμε ναλέγαμε, δηλαδή. Επιπλέον, να ζητήσω την κατανόηση του παγκόσμιου πολιτιστικού κοινού, όταν θα διεκδικήσω δικαστικά την καταβολή σε τραπεζικό μου λογαριασμό, τόσο των διαφυγόντων κερδών όλους αυτούς τους αιώνες (υπήρχα και μέσω των προγόνων μου και την ιδέα αυτή την καταχωρώ πάραυτα ως δική μου πνευματική ιδιοκτησία, δεν έχω όρεξη να μοιράζω μερτικά) αλλά και από τούδε κι εφεξής ενός εξαψήφιου, συμβολικού, κατά τ’ άλλα, ποσού, για όσα έχει λάβει [κι εξακολουθεί να λαμβάνει] ο σύγχρονος κόσμος απο την πολιτιστική κληρονομιά των προγόνων μου (τι σκατά κληρονομιά είναι άλλωστε αν δεν μπορώ να την διεκδικήσω και να τηνε εξαργυρόσο-όσο;)
            Τέλος, κατά την ταπεινή μου πάντοτε άποψη, φρονώ πως το υπέρτατο δείγμα σεβασμού απέναντι στην άρχουσα τάξη και τον κλήρο θα ήταν να εφαρμοστεί ο νόμος περί πνευματικών δικαιωμάτων με τον πλέον αυστηρό κι απόλυτο τρόπο στο χώρο των εκδόσεων και συγκεκριμένα όσον αφορά τις εκδόσεις όλων των ειδών Λεξικών. Να απαγορευθεί η χρήση κάθε λέξης. Επιτέλους, θα πρέπει να βγάλουν όλοι το σκασμό και να πάψουν να σκέφτονται.
            Συνάνθρωποί μου εκλεκτοί και υποτακτικοί συνάμα, μην σφετερίζεστε την ανεκτικότητα των προϊσταμένων σας όντων, που τους νομίζετε, αφελώς και προσβλητικά δια τούτο για εκείνους, ως συνανθρώπους σας. Εκείνοι έχουν τον τρόπο κι εσείς διαθέτετε την βλακεία ώστε να συμβεί το αναπόφευκτο. Μην παίζετε με την υπομονή και τη νοημοσύνη μου, λοιπόν. Ροχαλίστε όνειρα και μηρυκάστε δάνεια.




Υ.Γ.  Επιτρέπεται η ανάγνωση (απο τους αναγνώστες και μόνο), κριτική σκέψη κι ενδεχόμενη απόρριψη, ολική, μερική ή περιληπτική του παραπάνω κειμένου (απο τον συγγραφέα και μόνο).
Επιτρέπεται, έναντι αδρής αμοιβής, η μελοποίηση του έργου χωρίς την έμμετρη διασκευή του.
Αντενδείκνυται η κατάποσή σου απο όσους παρουσιάζουν αλλεργικές αντιδράσεις σε ιδέες διαφορετικές απο τις δικές τους.
Απαγορεύεται η χορήγησή του υποδορίως καθώς ενδέχεται να προκαλέσει παρατεταμένα επεισόδια δυσκοιλιότητας σε άτομα με μειωμένη αίσθηση αξιοπρέπειας και σεβασμού της ελευθερίας της άποψης.
Στο προϊόν ενδέχεται να βρεθούν ίχνη λιονταριών και υποψιών.
Επίσης ο δημιουργός (δώσε βάση σε όσα γράφονται σε αυτήνα την παράγραφο διότι αυτή είναι που έσωσε και τον ίδιο τον θεούλη τον καλό που δημιούργησε την κώλαση για τους χαζούς και τον παράβυσσο για να κυκλοφορούν ελεύθερα τα φίδια), ο Δημιουργός {επαναλαμβάνωθεν} δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη για ζημίες που προκύπτουν από τη χρήση του ίδιου του υλικούκου ή των πληροφοριών/ιδεών/ιδεοληψιών/αντιλήψεων/προλήψεων/απόψεων/σκέψεων/δεισιδαιμονιών που περιέχονται σε αυτό.

Τρίτη, 13 Μαΐου 2014

€βύζι-on/off

Φόρ€σα το φόρ€μα φόρ€σα και βυζιά
άφησα και λίγο μούσι
μονάχος μου τα π€ρασα όλα τα γαζιά
μονάχος μου ζ€στανα και το σούσι.

Τραγούδησα παθιάρικα τραγούδησα σαν πούστης
τραγούδησα τραγούδι
του πολιτισμού προκρούστης
και της κοπριάς λουλούδι.

Άνοιξα τα πόδια μου να χ€σω κι €γώ τ€χνη
τώρα που γυρίζει
κι αν το έργο μου βρωμά και ζ€χνει
€,σκατό είναι και μυρίζ€ι!




Υ.Γ. Κι €σύ που μου κουνάς τώρα το δάχτυλο €πιδ€ικτικά
      τα σώβρακα €χεις μπ€ρδ€ψει με τα νυφικά!

Τετάρτη, 30 Απριλίου 2014

Παγκόσμια Ημέρα Νύχτας

           Εδώ και μήνες προσπαθώ να κάτσω και να γράψω την καφρίλα που εντός μου κουβαλώ και σε σέναναι (σε μέναόχι) κομίζω και πράμα δεν καταφέρνω.
Περάσαν μέρες, πέρασαν εβδομάδες (παρατήρησες ρε την αλλαξοτονιά στο ρήμα «περάσαν» «πέρασαν» ή μόνος μου χτυπχιέμαι εδώ στο μετερίζι της τέχνης των λέξεων και της συγγραφής;) Και μήνες περάσανε και χρόνοι. Κι απέκτησα κι απόγονο και εισόδημα απο νόμιμες δραστηριότητες (για τη νομιμότητα του εισοδήματος του εργοδότη μου έχω μια μικρή αμφιβολία αλλά ποιος είμαι εγώ για να το κρίνω,  άλλωστε για το λόγο αυτό θεσπίστηκαν και τα Βραβεία Επιχειρηματικότητας σ’ αυτήνανε τη χώρα, σωστά;) Και πέρασε καιρός, όπως προαναφέρω και γεγονότα συνέβησαν αλλά πάλι τίποτα. Καθόμουν για να γράψω και το επόμενο πράγμα που συνέβαινε ήταν…να ξυπνώ για να μεταβώ στη δουλίτσα που ο καλός Θεούλης φρόντισε να με βολέψει, μεγάλη η χάρη του, παράπονο δεν έχω μου το κλήρωσε κι εμένα το λαχείο...όχι, καλέ, δεν είμαι άθεος, πραγματιστής είμαι, μην σκιάζεσαι.
            Και τότε μου μπήκε η ιδέα, να έτσι όπως μπαίνει και το σκουλήκι στον καρπό μέσα των ώριμο. Καμιά φορά και στον όψιμο μπαίνει αλλά τούτο είναι κάτι που απασχολεί τους καλλιεργητές εμένα όχι. Εμένα με απασχολούν τα νοήματα τα υψηλά. Τα δύσκολα. Για τα υπόλοιπα μεριμνά το κράτος με την πενιχρή σύνταξη την οποία αρνείται πεισματικά να μου καταβάλει εδώ και 38 ολάκερα έτη. Αυτό όμως είναι κάτι που πολύ με πονά και θα το analύσω όταν κρίνω εγώ πως χρήζει κριτικής και δημοσίευσης, καθότι προέχει η ασφάλεια και η σταθερότητα της χώρας κι όχι η επιβίωση των πολιτών της. Είπα: σημασία και προτεραιότητα έχουν τα υψηλά νοήματα.
Κάτι με κρατούσε πίσω, λοιπόν. Ξες τώρα εσύ…Ξες,έτσι δεν είναι;
 [Επειδή, όμως, δεν θέλω να σε βάζω σε κόπο (δεν είμαι κι αφεντικό σου άλλωστε…ακόμα) και κυρίως σε σκέψεις (εξάλλου αν σκεφτόσουν δεν θα με διάβαζες συνεπακόλουθα αυτό είναι ένα mode στο οποίο όταν βρίσκεσαι εξυπηρετεί τόσο εμένα όσο και τους σκοτεινούς σκοπούς μου και κυρίως τα χθόνια συμφέροντα τα οποία εκπροσωπώ εδώ και αιώνες) θα ξεπεράσω τα ευκόλως εννοούμενα και θα παρουσιάσω τις εμβριθείς σκέψεις/διαπιστώσεις μου με σαφήνεια και τρόπο ποιητικά μεστό ώστε και να μην βαρεθείς αλλά και να νομίζεις ότι κατιτίς μαθαίνεις, τετραπέρατο παπαγαλάκι].
Επανέρχομαι στην επιφάνεια του νοήματος που θέλω να σου μεταδώσω…όπως ακριβώς μεταδίδονται και οι ασθένειες, ή για να το κάνουμε και πιο ερωτικό, τα σεξουαλικά νοσήματα. Μου μπήκε, το λοιπόν, η ιδέα ότι όλη αυτή η συγγραφική μου αφλογιστία, κάθε άλλο παρά τυχαία ήταν (ποτέ δεν πίστεψα στην τυχαιότητα).Εδώ τον καιρό ελέγχουνε δεν θα ελέγχανε τις σκέψεις και τη διάθεσή μας;
            Ω,ναι, το τυhaarpαστο σύστημα λογοκρισίας της σκέψης κι έκφρασης τέθηκε σε λειτουργία ξανά κι αυτή τη φορά ο στόχος ήμουν εγώ και οι (ριζο)σπαστικές ιδέες μου! Διότι εκφράζω τον κοινό νόα/νου κι αυτό ενοχλεί. Τώρα μην αναρωτηθείς αφελώς ποιους ακριβώς ενοχλεί, δεν θα κατονομάσω εγώ. Αυτά δεν είναι δεδομένα τα οποία μπορεί κανείς/κάποιος ν’ αναφέρει ανεμωλίως δημοσία…τι θέλεις, να χτυπήσει αύριο το πρωί το κουδούνι του φτωχικού διαμερίσματος στο οποίο κρύβομαι κάποιο/κανένα χέρι με μαύρο μανίκι; Άσε που εσχάτως έχουν ξαμοληθεί στα επουράνια και τα drones (προφητική επιστημονική φαντασία!) ορισμένα δε εξ’ αυτών φέροντας κι οπλισμό κι εγώ ακόμα δεν έχω βρει διακριτική πανοπλία ώστε να κυκλοφορώ άφοβα.
            Αναρωτήθηκα, που λες, το απλούν: μα γιατί να μην δύναμαι να γράψω και δη να δημοσιεύσω; Να φταίει η ημέρα, τάχα; Τι ημέρα έχουμε; Και ρίχνω μια ματιά, να έτσι όπως ρίχνουμε μια έξυπνη βόμβα ν’ ασχοληθεί με την επαλήθευση της στατιστικής των παράπλευρων απωλειών ή (αν ο παραπάνω παραλληλισμός προσβάλει την πολιτικά ορθή αισθητική σου), να έτσι όπως ρίχνει την ευθύνη μιας βομβιστικής ενέργειας στο καλογραμμένο κείμενο της προκήρυξής της μια συνειδητοποιημένη τρομοκρατική οργάνωση. Και τι βλέπω; Να σου πω και να σου κατονομάσω, ευχαρίστως τώρα, τι βλέπω: Τρίτη 29 Απριλίου. Σοκαρίστηκα!
Σύμφωνα με το ημερολόγιο Παγκόσμιων και Διεθνών Ημερών είναι η Παγκόσμια Ημέρα Χορού… Κάτι, όμως δεν μου κολλάει… Διότι, με μια πιο προσεχτική μελέτη, ανακαλύπτω πως είναι και η Παγκόσμια Ημέρα Ευχής… Πάλι, κάτι δεν έδειχνε σωστό… Και μετά απο μια πιο ενδελεχή έρευνα διαπιστώνω πως είναι και η Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης για Όλα τα Θύματα του Χημικού Πολέμου.
            Πηγαίνω στις 30 Απριλίου: Παγκόσμια Ημέρα της Jazz μουσικής αλλά και Παγκόσμια Ημέρα κατά της Σωματικής Τιμωρίας. Γυρίζω τυχαία πίσω. Στις 27, 24, 21, 18, 17, 16, 11, 9, 5 του Απρίλη: Καμία Παγκόσμια Ημέρα. Κι όμως, μέσα σε δυο ημέρες στριμώχθηκαν πέντε αφορμές για παγκόσμιες/διεθνείς εορτές. Γιατί να συμβαίνει τούτο;
            Συνειρμός: Υπάρχει τόσος άφθονος/άπλετος χώρος για να ζήσουμε όλοι άνετα κι ανθρώπινα, άσε τι λένε τα μαντρόσκυλα. Κι όμως ζούμε όλοι στοιβαγμένοι σε κατακόρυφες κολώνες σκυροδέματος καθ’ ύψος. Καταλαβαίνεις που το πάω; Αμφιβάλω… αλλά ελπίζω ότι καταλαβαίνεις όχι τόσο εμένα όσο αυτά που σου συμβαίνουν.


Υ.Γ. Επιφυλάσσομαι για τα όποια (οινο)πνευματικά δικαι-όμματα τόσο εγώ όσο και οι προγονοαπόγονοί μου αναφορικά/σχετικά με τη μελλοντική θέσpissη "Παγκόσμιας Ημέρας Νύχτας" μετά τη σχετική αναφορά στον τίτλο του παρόντος άρθρου/πονήματος/συγγράμματος/απαυγάσματος σοφίας... 

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2012

Παλαιά Άδεια Θήκη

Ήσουνα τι ήσουνα μαγκούφης μες στο σκότος
κι ελλείψη δεύτερου εβγήκες τάχα πρώτος. 

Τραβιόσουν έξι μέρες για να κάτσεις την εβδόμη
κι αν δεν ήμουνα εγώ θα έτρεχες ακόμη.

Καλός και δίκαιος τό ’παιζες αλλά και ελεήμων
μα όλα αυτά τα ξέχασες σαν έγινα νοήμων.

Μια Εδέμ βρε σκάρωσες και μ’ έβαλες νοικάρη
μα σαν οχτρό με στέρησες απο τη Θεία Χάρη.

Γυμνισμό εκάμαμε για σου βρε το χατίρι
μα στράβωσες σαν έχασες, καλέ, το μπανιστήρι.

Ήσουνα τι ήσουνα κομπλεξικός τα μάλα
κοριό πήγες κι εφύτεψες στου δέντρου τη κουφάλα.

Την πλάση βρε την έπλασες να δίνεις πασαπόρτια
τα ζάρια μου τα τσίμπησες να φέρνουν μόνο ντόρτια.

Χαρίζεις δήθεν μα πουλάς κοπανιστόν αέρα
απο εντολές χορτάσαμε αλλά κι απο φοβέρα.

Το μεγαλείο σου μέτραγες σκορπώντας τιμωρίες
αγάπη μου πλασάριζες μα κέρναγες μωρίες.

Ανώτερα κι αν έπλασες αιθερικά βρε όντα,
ο Αυνάν τα επισκίασε κι ας ήτανε μια τσόντα.

Ήσουνα τι ήσουνα μικροαπατεών
χάσκει ανάμεσά μας μέγα χάσμα γενεών.

Μ’ εκείνα και με τούτα χρόνια πέρασαν χιλιάδες,
ποντίφικες γεμίσαμε και τροφαντούς παπάδες.

Μα ήσουν πάντα σπλαχνικός με τα πιστά ψαλτήρια
καλόγριες εφηύρες τους, θηλέων μοναστήρια.

Τα όργια σ’ αρέσουνε γιατί βολεύουν γούστα,
τη μια το φίδι χαίρεται την άλλη η μαγκούστα.

Μα πώς να ξέρεις μάγκα μου εσύ απο ευτυχία
επίλογο όταν κάνεις μου με κάποιον Μαλαχία.

Ήσουνα τι ήσουνα πνεύμα, υιός, πατήρ,
το πήγαινες γυρεύοντας ν’ ακούσεις το «σιχτίρ». 



Υ.Γ.  Το παρόν έμμετρο πόνημα μπορεί να το διαβάσει άφοβα ο αναγνώστης απο μέσα του,
        ή να το τραγουδήσει πατώντας πάνω στο γνωστό ρεμπέτικο σκοπό...διότι ο σκοπός
        αγιάζει τα μέσα!

Σάββατο, 3 Ιουλίου 2010

Ο σωΖώον εαυτόν σωθήτω!

Πόσο πολύ λυπάμαι όταν επιβεβαιώνομαι… άσε, δεν λέγεται.
Ο συνειδητοποιημένος, συνεpeace και ταχτιΚως-Ρόδος-Ικαρία αναγνώστης του μνημειώδους για την ανθρωπότητα (και όχι μόνο γι’ αυτή) Βαρδονομικού, ο οποίος είχε την πρόνοια να διαβάσει, εγκαίρως, την άκρως αποκαλυπτική ανάρτηση που δημοσίευσα την έκτην ημέρα του μηνός ΦλεβουΑρείου, το σωτήριο έτος 2010, υπό τον λακωνικό και προφητικό, συνάμα, τίτλο «World Wildlife Funk» είχε την ευκαιρία να μάθει τα πάντα γύρω απο ένα φλέγον θέμα, ένα ζήτημα μείζονος σημασίας για την επιβίωση της ίδιας της ανθρωπότητας!
Στη συγκεκριμένη ανάρτηση αποκάλυπτα στον αδαή συν-άνθρωπο την αηδή συνομωσία του ζωικού βασιλείου, ολόκληρου όμως, εναντίον της ανθρώπινης δημοκρατικής φυλής. Εδώ θα ήθελα να μην περάσει στο ντούκου η χαρακτηριστική διάκριση μεταξύ του ζωικού ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ και της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ανθρωπότητας, διότι έτσι θα μπορέσει να δει εκείνος ο οποίος επιθυμεί να φτάσει στην ουσία των πραγμάτων την αλήθεια σε όλη την έκταση της. Πρόκειται για την σύγκρουση δυο κόσμων, δυο φιλοσοφιών, δυο αρχετυπικών προτύπων! Και πέραν τούτου, αποκαλύπτεται και μια τρομαχτικών διαστάσεων (και των τριών: ύψος-πλάτος-φάρδος) διαπλοκή στους χώρους της πολιτικής σκηνής! Πρόκειται για μια άνευ προηγουμένου επιχείρηση εκκαθάρισης ενός συνολικού πληθυσμού! Του ανθρώπινου!
Η ανθρωπόrtishead εάλω!
Η συστηματική επίθεση που έχουν εξαπολύσει τα ζώατα έχει φτάσει σε μια προκλητική κλιμάκωση. Αφού έσπειραν τον οικονομικό μαρασβό («μαρασβός» εκ του «μαρασμός», επει-δίς εμπλέκονται ασβοί στο συγκεκριμένο θέμα προέβην στο νεολογισμό ετούτονα για να προϊδεάσω τον συν-άνθρωπο) και μας αποπροσανατολίσανε κατάφεραν τον αντιπερισπασμό που επιθυμούσαν. Στρέφοντας τα φώτα της δημοσιότητας αλλού, κατάφεραν να συνεχίσουν ανενόχλητα την ανηλεή σφαγή μας εξαπολύοντας την πλέον αποτρόπαιη επίθεση: στα ίδια μας τα παιδιά.
Και γίνομαι σ-αφής/σ-ακοής:
Πριν απο ένανε μόλις μήνα στην Εγγλεζία δυο δίδυμα βρέφη έπεσαν θύματα του τάγματος εκκαθαρίσεων-γενοκτονιών το οποίο στην συγκεκριμένη περιοχή το επιχειρούν ομάδες αδυσώπητων αλεπούδων! Ναι, καλά διάβασες, αλεπούδων!
Πιο συγκεκριμένα μια αλεπούrgatory επιτέθηκε, αφού πρώτα κατάφερε να διαρρήξει το σπίτι και να μπει μέσα, σε δυο (2) [ii] {β’} δίδυμα κοριτσάκια, ηλικίας εννέα/εννιά (9) [ix] {θ’}μηνών, ενώ εκείνα κοιμόσαντο αμέριμνα!
Βέβαια, για καλή τύχη της ανθρωπότητας, οι μελλοντικές αυτές μανούλες επέζησαν της επίθεσης (δεν είναι τυχαίο ότι επιλέγουν να μας χτυπήσουν αποδεκατίζοντας πρώτα τον γυναικείο πληθυσμό μας, χτυπάνε το αναπαραγωγικό μας σύστημα, νοιώστε).
Για όσους εξακολουθούν να είναι δύσπιστοι, τρομάρα τους, παραθέτω τις κάτωθι λεπτομέρειες, αναφορικά με το περι-στατικό: το συμβάν έλαβε χώρα στο Hackney του Ανατολικού Λονδίνου, το βράδυ του Σαββάτου, 5 Ιουνίου. Να σημειωθεί ότι οι γονείς βρίσκονταν μέσα στο σπίτι, πιο συγκεκριμένα παρακολουθούσαν τηλεόραση. Μετά από το συμβάν τοποθετήθηκε από την αστυνομία ειδική παγίδα στον κήπο της οικογένειας στην οποία πιάστηκε η αλεπούrgatory, η οποία προφανώς επέστρεψε για να ολοκληρώσει το σατανικό σχέδιο. Όπως ήταν φυσικό κι επόμενο, ο επίδοξος φονιass θανατώθηκε πουρνό-πουρνό τη Δευτέρα 7 του Ιούνη απο χτηνίατρο.
Βέβαια, όπως ήταν αναμενόμενο, έσπευσαν οι αφελείς(;) φιλόζωοι να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα! Πιο συγκεκριμένα, η Εγγλεζική φιλοζωική οργάνωση RCPCA (να υποθέσω ότι τα αρχικά προέρχονται στην ουσία απο τα αρχικά των λέξεων Reap Civilians-Plague Civilians Afterall ή θα βρεθούν κάποιοι να με πούνε υπερβολικό και συνομωσιολάγνο;) δήλωσε ότι:
«Οι αλεπούδες είναι δειλά πλάσματα κι αυτό φαντάζει ως ένα σπάνιο περιστατικό».
Και σχολιάζω εγώ: ΕΛ-ΕΟΣ!
Ελ-εώς εδώ και μη παρέκει!
Ακριβώς το ότι είναι δειλά πλάσματα δεν είναι οξύμωρο αλλά παραπλανητικό ψέμα! Μάλλον θρασύδειλα είναι! Διότι πόσο δειλός είναι κάποιος όταν μπαίνει μέσα σε ένα σπίτι, στο οποίο βρίσκεται ολόκληρη η οικογένεια μέσα εκείνη την στιγμή και προσπαθεί να δολοφονήσει δυο μέλη της; Όσο για το αν είναι σπάνιο, αυτό τεκμηριώνεται απο το ότι πιάστηκε μια φορά, μια αλεπού; Πράγματι, απο αυτήνα την άποψη είναι σπάνιο. Αλλά μήπως δεν είναι και κάτι τόσο σπάνιο, after all, αυτό το ίδιο το γεγονός; Αλήθεια, πόσα παιδιά έχουν πέσει θύματα επίθεσης απο Ντίγκο και Κροκόδειλους στην Αυστραλία; Από Πούμα κι Ακούδες στη Β. Αμερική; Απο Ανακόντα και Πύθωνες στη Νότια Αμερική; Απο Τίγρεις στην Ινδία; Απο Λύκους στην Ευρώπη; Απο Λιοντάρια στην Αφρική; Απο Πολικές Αρκούδες στην Αρκτική; Να συνεχίσω;
Και σα να μην έφτανε αυτή η άθλια και απάνθρωπη δήλωση είχαμε και το ατυχές σχόλιο, υπό μορφή δήλωσης, του Τζων Μπράιαντ, ο οποίος ανέφερε ότι:
«Πρόκειται για παράξενο περιστατικό. Έχω ακούσει μόνο δυο περιπτώσεις στα 40 χρόνια που ασχολούμαι με αλεπούδες – μια (επίθεση) ήταν σε γερμανικό ποιμενικό και η άλλη σε γάτα».
Τι να πρωτοσχολιάσω εδώ; Ότι ο τυπάς assholείται 40 συναπτά έτη με τα συγκεκριμένα ζώατα και δεν διαπίστωσε παρεκκλίνουσες συμπεριφορές ή έστω παρεκκλίνουσες τάσεις απο αυτά; Δυο τινά μπορεί να συμβαίνουν: α) οι αλεπούδες είναι πιο έξυπνες απο αυτόν, β) ο ίδιος είναι αποστάτης! Ένας προδότης της ανθρώπινης φυλής! Όσο για τις επιθέσεις των αλεπούδων σε ένα λυκόσκυλο κι ένα γατί, στις οποίες αναφέρεται με θαυμαστή απορία, η απάντηση είναι πασιφανής/πασίδηλη και απλή: επρόκειτο για δυο ζώα – εξαιρέσεις, αναμφίβολα – τα οποία πήραν το μέρος των ανθρώπων και για το λόγο αυτό πλήρωσαν το τίμημα αυτής της επιλογής τους! Θεωρήθηκαν προδότες απο το ζωικό Βασίλειο και οι αλεπούδες της Εγγλεζίας ανέλαβαν την εκτέλεσή τους! Να δω εμείς οι άνθρωποι πότε θα καταλάβουμε ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο με τα ζώατα και ότι θα πρέπει οι προδότες να τιμωρούνται παραδειγματικά!
Συσπειρωθείτε ενάντια στο κοινό εχθρό!
Να είστε σε εγρήγορση, έρχονται μέρες δύσκολες!

Υ.Γ. Θα ήθελα να σημειώσω, εδώ, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, ότι είμαι φιλόζωος κάργα κι επιθυμώ όσο τίποτε άλλο την δίκαιη αντιμετώπιση των ζώων. Αλλά (κι ας με διορθώσει εδώ κάποιος σε αυτό) ποιος άλλος, πέρα απο τον άνθρωπο, έχει προβεί στην υπέρτατη φιλοζωική κίνηση, αυτή, δηλαδή, της παραγωγής ζωοτροφών; Για σκεφτείτε το λίγο, χωρίς τις ζωοτροφές τα κοπάδια θα έβοσκαν κατά εκατομμύρια στις εχτάσεις με αποτέλεσμα να τις αφανίσουνε και να μετατρέψουν τα βοσκοτόπια και κάθε έχταση πρασίνου σε μια απέραντη, άγονη έρημο, και η ερημοποίηση αυτή θα επεκτεινόταν σταδιακά σε ολόκληρη την υφήλιο, επηρεάζοντας ακόμα και τις θάλασσες, όλα μια αλυσίδα είναι άλλωστε, οδηγώντας τον πλανήτη στην κατασ-τροφή. Δείτε πως κατάντησε η άλλοτε εύφορη και καταπράσινη Σαχάρα!
Τώρα, πάρτο αλλιώς: Αν δεν υπήρχανε ζωοτροφές για τα σαρκοβόρα (βλέπε σκυλιά, γατιά και τα συναφή) θα αναγκαζόντουσαν αυτά να τρέφονται σκοτώνοντας άλλα ζώατα, προφανώς τα φυτοβόρα. Οπότε, αφού τα σαρκοβόρα θα κατασπάραζαν τα φυτοβόρα, θα είχαμε αλόγιστη και καταστροφική επέχτασή των δασών και εν γένει της χλωρίδας, άρα τα φυτά θα κατέπνιγαν ολάκερο τον πλανήτη, επηρεάζοντας ακόμα και τις θάλασσες, όλα μια αλυσίδα είναι άλλωστε, οδηγώντας τον πλανήτη στην κατασ-τροφή!
Γι’ αυτό, πριν με κατηγορήσει κάποιος φιλόζωος ας κάνει πρώτα την δικιά του αυτοκριτική και εν συνεχεία ας αναλογιστεί τα παραπάνω!

Σάββατο, 26 Ιουνίου 2010

ΔαμαΖωντας τα κ(ρ)ύματα

Και κάπως έτσι περνούσαν οι μέρες με γέλια + χαρές. Ενίοτε & με κλάματα και λύπες. Αλλά ένεκα-γαρ-επειδή μίζερος δεν είμαι και μιζέρια δεν γουστάρω ν’ αναπαράγω, αρκετή άλλωστε έχει η εποχή μας απο μόνη της, λέω πως οι μέρες περνούσαν/πέρναγαν, στην πλειοψηφία τους, με γέλια και χαρές. [Όπως βλέπεις αποφεύγω, σκόπιμα, να γράψω «αποκλειστικά με γέλια τε και χαρές» για να μην χαρακτηριστώ ουτοπιστής ή ανακόλουθος ως προς την πραγματικότητα, ή ακόμα και προβοκάτορας. Προσωπικά δεν με χαλάει κανείς απο τους τρεις χαρακτηρισμούς αλλά είναι που δεν γουστάρω τις ταμπέλες]. Διότι η φτώχια θέλει καλοπέραση, όπως λέει και ο σοφός (παίζεται αυτό) λαός. Για σκέψου το λίγο. Τι πιο φυσικό απο το να είναι κάποιος πένητας, βουτηγμένος στο τρισάθλιο βόρβορο της ανέχειας, να μην έχει πού να κλείσει το κεφάλι του («πού την κεφαλή κλείνε» που τραγουδούσαν και οι αρχαίοι Βέλγοι νομάδες στις αλπικές κοιλάδες του Γάγγη) και να καλοπερνάει με την όλη κατάσταση; Απολύτως λογικό! Τέσπα. Εγώ βέβαια φτωχός δεν είμαι, άλλωστε όπως είχε ομολογήσει ενώπιον θεών και ψηφοφόρων και το καραφλοφόρο πολιτικό ανδρείκελο «Λεφτά υπάρχουν»! Εγώ βέβαια φτωχός δεν είμαι (επανάληψη μήτηρ παθήσεως), αλλά γουστάρω να μπαίνω μέσα στη φάση της φτώχιας, να, έτσι, για να μπορώ να έχω κι εγώ άλλοθι για την τεμπελιά μου όταν με ρωτάνε γιατί δεν εργάζομαι. Μιαν άλληνα φορά θα αναφερθώ και στις θεμελιώδεις/ειδοποιείς διαφορές μεταξύ του «εργάζομαι» vs «δουλεύω». Αν το θυμηθώ. Και μην πεταχτεί τώρα κανάς κακοπροαίρετος @#%*λάκας και πει ότι δεν μπορεί να έχει άποψη ένα τεμπελόσκυλο διότι είναι γνωστό της Πάσι (αν και ποτέ δεν κατάλαβα ποια ήταν αυτή η Πάσι, ή την εθνικότητά της, θα πρέπει, αναμφίβολα, να ήτανε κάποια πολύ σοφή καθώς την επικαλούνται, ουκ ολίγες φορές, διάφοροι, ε, και είπα κι εγώ, τιμής ένεκεν, να τηνε αναφέρω άπαξ, όχι τίποτε άλλο, αλλά να μην με πούνε και αδαή ή αχάριστο), είναι λοιπόν γνωστό πως όποιος είναι αποστασιοποιημένος μπορεί να δει τα πράγματα πιο ψύχραιμα και να εκφέρει μια πιο αντικειμενική άποψη. Προς το παρόν μένω στο ότι μου αρέσει να μπαίνω μέσα στη φάση της φτώχειας, ανέχειας κατά το ποιητικότερο, ή πενίας κατά το δραματικότερο, να, έτσι, για να μπορώ/δύναμαι να έχω κι εγώ άλλοθι για την τεμπελιά μου, ακαματοσύνη κατά το ποιητικότερο, αεργία κατά το δραματικότερο. Πάντως αν θέλετε την δική μου, καθαρά αποστασιοποιημένη κι ως εκ τούτου αντικειμενικιά άποψη, για όλα ευθύνεται το γεγονός πως υπήρξα, παιδιόθεν, άεδνος.
Μεγάλη υπόθεση να έχεις άλλοθι. Και μάλιστα ένα άλλοθι το οποίο, υπό προϋποθέσεις, μπορεί να λειτουργήσει και ως επιχείρημα. Διότι άλλο να είσαι ένας απλός τεμπέλης και άλλο να αποτελείς μέρος/τμήμα/κομμάτι ενός ευρύτερου επαναστατημένου-κοινωνικά-συνειδητοποιημένου-λούμπεν-προλεταριάτου. Είναι ολόκληρη ιστορία και μάλλον δεν είναι η ώρα και ο τόπος για να στην εξηγήσω, κι ως εκ τούτου αναγκάζομαι, ναι, καλά διάβασες, αναγκάζομαι να επανέλθω στο θέμα μου διότι δεν μου επιτρέπεις, λόγω της πνευματικής και διανοητικής σου ανεπάρκειας, να επεκταθώ και να εκφράσω όλα όσα θα ήθελα πραγματικά να εκφράσω και να παρουσιάσω με το παρόν γραπτό. Δεν φταις εσύ όμως και μην βιάζεσαι να παρεξηγήσεις. Άλλωστε, όπως μου έλεγε κι ένας σοφός αναλφάβητος δάσκαλος, ο οποίος είχε δραπετεύσει κάποια νύχτα απο το κρατητήριο στο οποίο τον είχε οδηγήσει η οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ αλλά και η περιστασιακή εγκληματική του δράση (όλοι παιδιά του θεού είμαστε, ποιος είμαι εγώ που θα τον κρίνω) προτού λιμοκτονήσει στους λερούς μαχαλάδες τις φτωχογειτονιάς στην οποία είχε βρει καταφύγιο, κυνηγημένος απο τις αρχές, τους πιστωτές, κάποιους λίγους συγγενείς κι ενίοτε ορισμένους φίλους, «δεν είμαστε όλοι φτιαγμένοι για τα μεγάλα τα νοήματα».
Επανέρχομαι λοιπόν στο θέμα. Οι μέρες περνούσανε/περνάγανε με γέλια και χαρές όπως έγραψα και παραπάνω. Έτσι, λοιπόν, όταν έρχονταν οι νύκτες να σκατζάρουν τις μέρες τις γιομάτες γέλια, τις γιομάτες χαρές, έβρισκαν με τη σειρά τους πρόσφορο έδαφος για τα δικά τους κέφια.
Άσχετο, (άσχετο για σένα, προφανώς, αδαή αναγνώστη/-3 αλλά για εμέ τον συγγραφεύγα αναμφίβολα σχετικό), καθώς τώρα που έγραψα για τις «νύκτες», καλά «νύχτες» αν σου κάθεται καλύτερα και μην χτυπιέσαι, ήρθε και χώθηκε εντός των σκέψεών μου, όπως ακριβώς συμβαίνει και με μια παρεμβολή στο κύριο σήμα, το ωχ!τό (με χτύπησε στατικός ηλεκτρισμός την στιγμή που πληκτρολογούσα την λέξη «οχτώ», οπότε ας με συγχωρέσει ο συνεπής και funατικός αναγνώστης που έχει νταλκά με την ορθογραφία… Τί πως χτύπησε; Κάπως).
Μυστηριώδης αριθμός το 8, για άλλους μάλιστα μαγικός. Δεν είναι τυχαίο που σε πολλές γλώσσες σχετίζεται φωνητικά με την λέξη «νύχτα». Πράγματι, για παρατηρήστε το:
νύχτα-οχτώ, night-eight, nag-agt, रात–आठ, noite-oito, nacht-acht,
nuit-huit, noche-ocho, notte-otto, נאַכט-אַכט, natt-åtte…
Τί παρατηρήσατε;
Να σας πω εγώ τι παρατηρήσατε† († ο πληθυντικός, σε περίπτωση που ο αναγνώστης/-3 είναι ένας/μια μπορεί να θεωρηθεί ως πληθυντικός ευγενείας, αν πάλι ο αριθμός των αναγνωστών/-τριών αριθμεί απο 2 και πλέον άτομα τότε είναι κυριολεκτικός… ας ελπίσω, για το καλό της διάδοσης της παγκόσμιας σοφίας πως ισχύει το δεύτερο σε περίπτωση που δεν ισχύει το πρώτο και το αντίστροφο… μην μπερδεύεσαι, διότι αν μπερδεύτηκες απλά επιβεβαιώνεις τις υποψίες μου περί πνευματικής διανοητικής ανεπάρκειας τις οποίες εξέφρασα νωρίτερα), κι επειδή με την παρένθεση ξεχάστηκες επαναλαμβάνω το πρώτο μέρος της πρότασης (με τονισμένα γράμματα), Να σας πω εγώ τι παρατηρήσατε γιατί δεν σας κόβω και για ξεφτέρια:
Σας παρουσίασα μέσα απο 11 διαφορετικές γλώσσες την μυστηριώδη σχέση μεταξύ του «οχτώ» και της «νύχτας» και μάλιστα όλα αυτά μέσα απο ένα κείμενο το οποίο αριθμεί συνολικά 887 λέξεις! Για βάλτε τα νούμερα δίπλα-δίπλα: 11887!Τυχαίο; Δε νομίζω!

Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2010

Bard Notice: a new series from "BARDONOMICON" because you [didn't] ask for it!

My name is Chris Westen.
I used to be a spybot until…

(voice on-line: We got a bard notice on you. You’re bardlisted.)

When you’re barded, you’ve got nothing – no cash, no party, no hit-points.
You’re stuck in whatever plane they decide to dump you in…

Bottom line?
Until you level-a-lot-up and find who barded you, you’re not going anywhere!



Υ.Γ. Μια ευγενική προσφορά προς τους εκατομμύρια φανατικούς βαρβαρόφωνους και βαρβαρομαθείς αναγνώστες του ιστολογίου "BARDONOMICON" το οποίο μονοπώλησε το ενδιαφέρον στο διαδίκτυο πριν καν δημιουργηθεί (τόσο το διαδίκτυο όσο και το ίδιο το ιστολόγιο)!

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010

World Wildlife Funk* (δες το Υ.Γ.2 για επεξήγηση...τώρα λέμε)

Κοίτα ρε τι παθαίνεις όταν ερευνάς ενδελεχώς τα πράγματα…
Καλά ρε έλεγε ρωτώντας ο Δράcoolass:
«Μακάρι οι πτωχοί! Το πνεύμα τι»;
Μπαίνω στο Δια ταύτα:
Διάβασα, στα καλά καθούμενα (καλά, όχι στα καλά καθούμενα αλλά σ' ένα άρθρο) πως σύμφωνα με μια έρευνα που είχε γίνει πριν κάτι χρόνια, κάθε χρόνο χάνουν την ζωή τους από επιθέσεις λεοπαρδ-άλλων περίπου 1.000 άνθρωποι το χρόνο…
Ζούγκλα;
Ζούγκλα!
Ζούγκλα γίναμε!
Ταρζάν πρέπει να είσαι για να επιβιώσεις.
Τι Ταρζάν δηλαδή, Μόγλης και βάλε…!
Κουνήθηκε το μυαλό μου. Μα 1.000 άνθρωποι, ρε; Πολύς κοσμάκης. Ού να μου χαθείτε στικτά γατιά, ού να μου (χαθείτε)!
Μπήκα στο τριπάκι.
Μετά από λίγο καιρό διάβασα (αυτή τη φορά όχι στα καλά καθούμενα, διότι αφού επειδή πήγαινα γυρεύοντας για ’ξηγήσεις, ναούμ) πως τ' άτια, ναι ρε συ, τ' άλογα (ποια; τα άλογα) είναι τα ζώατα που προκαλούν σε ετήσια βάση τους περισσότερους θανάτους ανθρώπων στην Αυστρα-λεία των αλόγων γίναμε ρε, ξυπνάτε ανθρώποιοιοιοι!
Τι σκατά, τα άλογα του Δυο-μύδι έχουν ξαμοληθεί εκεί;
Και δεν τελείωνε εκεί η σχετική έρευνα. Όοοοχι. Συνέχιζε.
Το δεύτερο ζώ-ον στην σχετική λίστα ήταν τα…γελάδια! Να τρελαίνεσαι!
Και τρίτα τα σκυλιά!...Αυτά, λέει, σκοτώνουν τους καλούς Αυστραλέζους συνανθρώπους μας είτε επειδή πετάγονται στο δρόμο και πάνε να τ’ αποφύγουν αυτοί (οι Αυστραλέζοι ντε) με αποτέλεσμα να εκτραπούν τα οχήματά τους και είτε επειδή τα πατάνε (μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα δηλαδή)…τα κωλόσκυλα…
Καμικάζι είναι ρε, καμικάζι, επιθέσεις αυτοχτονίας κάνουν όταν ξαμολιώνται στους δρόμους κι όποιονα πάρει ο Χάρος…Αζόρ και αηδίες μου λες μετά εσύ.
Μωρέ καλά κάνω και τα χτυπάω ρε με την άκρη του αιχμηρού και σκουριασμένου προφυλαχτήρα του εκάστοτε κλεμμένου αμαξιού που οδηγάω όταν τα πετυχαίνω στο δρόμο. Για παραδειγματισμό το κάνω, να τα βλέπουν σακατεμένα τ' άλλα και να ξέρουν πως εδώ στην Ελ-λάς τέτοια δεν περνάνε…άσε ρε…
Φούντωσα!
Παρακάτω έλεγε πως από τα ατυχήματα αυτά το 45% έλαβε χώρα σε δρόμους και λεωφόρους, το 30% στα σπίτια και το 25% στα αγροκτήματα…
Πού ζούμε ρε; Ε; Πού;
Δεν τους φτάνουν τα δάση και οι ζούγκλες, τώρα μας σκοτώνουνε και μέσα στα ίδια μας τα σπίτια;
Φοβάμαι ρε σαν γονιός (κι ας μην είμαι ακόμα αλλά θα γίνω κάποτε κι εγώ γονιός)μην εμπλακεί το παιδί μου (αυτό που θ' αποχτήσω τελοσπάντων ρε μην κολάς τώρα σ' αυτό)σε κανά κωλοτροχαίο με κανά κωλογατί κάθε φορά που βγαίνει όξω με το ποδηλατάκι του.
Πού θα πάει αυτό;
Τι θέλουνε δηλαδή, να πάρουμε το νόμο στα χέρια μας, αυτό θέλουνε;
Ε;
Τι κάνει η συντε-τυγμένη πολιτεία;
Τι κάνουν οι φιλοζωικιές οι οργανώσεις, μόνο φωτογραφίες από φουκαριάρικα ζωάκια ξέρουν να μας δείχνουν; Άντε τώρα…
Ευτυχώς διάβασα πως τέταρτο στη λίστα ήταν ο καρχαρίας. Πάλι καλά.
Και πάνω που πήγα να ηρεμήσω με τον καρχαρία…έφαγα την φλασιά!
Ψάρια!
Ναι, ρε τα ψάρια!
Την ψιλιάστικα!
Κάποιο λάκκο είχε η φάβα. Αλλά δεν είχα κάτι χειροπιαστό εκείνη τη στιγμή κι έτσι το άφησα, αρκετά είχα συγχυστεί άλλωστε.
Ώσπου μιαν ημέρα βλέπω στο faceHook ένα βιντεάκι που είχε τραβήξει ένα φιλαράκι, που είχε πάει με την κυρά του στην ΑίγυΦτο. Ήτανε σε κάτι σαν μια μεγάλη γούρνα, βαμμένη μπλε για να μοιάζει και καλά με πισίνα και μέσα κολύμπαγες άμα σου γούσταρε με κάτι δελφίνια.
Ζαλίστηκα μιλάμε!
Τον πήρα στο τηλέφωνο:
-Έλα ρε φίλε!
-Θα έρθω το ΣουΚού ρε φίλε.
-Όχι ρε φίλε!
-Α…
-Είδα το βιντεάκι με την κυρά που τραβήξατε με τα δελφίνια.
-Α, ναι με τα ψάρια.
-Τι ψάρια ρε φίλε θηλαστικά είναι!
-Ναι αλλά μυρίζουνε ψαρίλα και ζούνε στη θάλασσα ρε φίλε!
(Πόσο δίκιο είχε τώρα το καταλαβαίνω!)
-Ναι ρε φίλε και οι φάλαινες και οι φώκιες στη θάλασσα ζούνε αλλά είναι και αυτές θηλαστικά!
-Και αυτές ψάρια είναι τότε!
-Ρε τα θηλαστικά είναι καλά πλάσματα μην τη χαλνάς την κουβέντα! Είναι χαριτωμένα και έξυπνα ζώα!
-Ναι ρε φίλε; Εγώ την χαλνάω, ή εσύ; Γιατί δεν μου αναφέρεις και τις όρκες κι αυτές στην ίδια κατηγορία δεν είναι;
-Ναι ρε, ντάξει, κάποιος πρέπει να κάνει και την σκατοδουλειά του κακού.
-Όλα τα ίδια είναι ρε φίλε! Όλα κακά είναι! Και ψάρια.
-Υπερβάλεις ρε φίλε!
-Ρε θηλαστικά που κάνουνε τα ψάρια είναι δυνατό νάχουνε μπέσα;
-Με φοβίζεις ρε φίλε.
-Ο φόβος φυλάει τα έρμα, φίλεεεεεεεεεε!
-Δίκιο έχεις…
-Το ξέρω.
-Τα λέμε από κοντά άμα είναι.
-Οκέϋ μαν.
Και έκλεισα το τηλέφωνο.
Και κατέβασε κι εκείνος το ακουστικό.
Έμεινα για μια στιγ-μή μου τους κύκλους τάραττε σκεφτικός.
Την επόμενη χρονιά, κάποιο βραδάκι που βαριόμουνα να κοιμηθώ, αναρωτήθηκα:
Ρε λες;
Λες…;
Χώθηκα πάλι στις έρευνες.
Και ανακάλυψα την φριχτή αλήθεια:
Τα δελφίνια, μετά από έρευνες που διεξήγαγαν επί 17 συναπτά έτη θαλάσσιοι βιολόγοι αποδείκνυαν πως είναι, ναι ρε μάγκα μου τα δελφίνια, πως είναι, λέω, ΚΑΙ σεξομανείς ΚΑΙ κατά συρροή δολοφόνοι!
Βασικά ξυλοφορτώνουν μέχρι θανάτου τα ίδια τους τα νεογνά εάν και όποτε τους καπνίσει, έτσι για το βίτσιο, εάν αυτό σου λέει κάτι!
Αλλά την χοντρή καφρίλα τηνε βγάζουνε πάνω μας και συγκεκριμένα στις ίδιες μας τις γυναίκες.
Υπάρχουν αναφορές σε ολάκερο το ντουνιά σχετικά με…σεξουαλικές παρενοχλήσεις δελφινιών εις βάρος ελεύθερων αλλά και παντρεμένων γυναικών με πιο ακραία από όλες αυτήν που έλαβε χώρα το 1994 στην αχτή του Σάου Πάουλου στην Βραζιλία.
Εκεί, ένα ξαναμένο κωλοδέλφινο, απαυτά με το ταχαδήθεν χαμόγελο, δεν φτάνει που τριβόταν πάνω στις ανυποψίαστες κολυμπίτριες, επιτέθηκε κάποια μέρα και σε δυο άνδρες κολυbeatές σκοτώνοντας τον έναν εξ’ αυτών επειδή τους θεώρησε ανταγωνιστές!
Και κερατάς και δαρμένος δηλαδή!
Για να μην αναφέρω και μιαν άλληνα αναφορά, από την γειτονικιά Αμερικανική Αυτοκρατορία, όπου μια γυναίκα η οποία παρενοχλήθηκε σεξουαλικά από ένα δελφίνι κατέφυγε στα δικαστήρια και κέρδισε την δίκη κατά του δελφινιού (αρε Αμερική μόνο σε σένα γίνονται αυτά, χώρα της ελευθερίας…μεγαλείο), το οποίο φαντάζομαι πως δεν είχε καν την τσίπα να παρευρεθεί στο δικαστήριο αλλά όλο και κάποιος μαλάκας φιλόζωος θα φρόντισε να το υπερασπιστεί…μέχρι να φάει κι αυτός κανά δελφινοπαπάρι στη μάπα σε κανά μακροβούτι…
Κωλόψαρα, α κωλόψαρα.
Ανάλογες αναφορές υπάρχουν και για τις όρκες, αυτές τουλάχιστον δεν μας πηδάνε απλά μας σκοτώνουν. Πολλοί εκπαιδευτές έχουν δολοφονηθεί σε θαλάσσια πάρκα από τις όρκες τους…δεν φτάνει που τις μαζεύουμε από τις μολυσμένες θάλασσες και τις ταΐζουμε μας μακελεύουν κιόλα…
Κ’ ύστερα με λες Φρι Γουΐλυ και χαζά χαμένα, ρε τράβα κάνε το Χόμπιτ, Ελάιζα Γουντ, και άσε τις παλικαριές και τα μηνύματα μέσα από παιδικές μπλοκμπαστεριές.
Και το πράγμα χειροτερεύει.
Ούτε τα πουλιά μπορεί να εμπιστευθεί κανείς.
Ένα από τα πιο επικίνδυνα πουλιά για τον άνθρωπο είναι ο κύκνος, ω ναι, ο κύκνος!
Υπάρχουν καταγεγραμμένες επιθέσεις από κύκνους οι οποίοι καταδίωξαν με λύσσα
ανθρώπους, δαγκώνοντας και ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ξεπετσιάζοντάς τους με τα αιχμηρά τους τα νύχια τους.
Κάτσε εσύ μετά και λέγε παραμυθάκια για ασχημόπαπα και άλλα τέτοια…
στο φούρνο ρε, στο γκριλ! Με πατάτες και μπυρίτσα (…μπούζι η μπυρίτσα, έτσι;)
Ηθικό δίδαγμα:
Τελούμε υπο αιχμαλωσία!
Μας έχουν περικυκλώσει!
Πηδάνε τις γυναίκες μας, απειλούν τα παιδιά μας και μας δολοφονούν!
Μας αποδεκατίζουν συστηματικά!
Μας επιτίθενται από παντού!
Από στεριάς, από αέρος, από θαλάσσης!
Ντύνονται τις ταχαμουαγαθές φατσούλες αλόγων, σκυλιών, δελφινιών, κύκνων και μας δίνουν την χαριστική βολή με εκτελεστικά αποσπάσματα τα οποία αποτελούνται από ζώατα υπεράνω υποψίας!
Έκατσα πριν λίγα λεπτά και ξανακοίταξα το βιντεάκι του ανυποψίαστου φίλου μου με την κυρά του που έπαιζε ανέμελη με το δελφίνι.
Η καρδιά μου γέμιζε με τρόμο κάθε φορά που εκείνη έπιανε το φαινομενικά αθώο πτερύγιό του και αυτό φαινομενικά την οδηγούσε με φαινομενική προθυμία προς τον εκπαιδευτή του…φαινομενικά.
Τώρα που γνωρίζω βλέπω και φρίττω!
Κι αγαναχτώ!
Αποφάσισα να μην κάτσω με σταυρωμένα τα χέρια.
Όφειλα να τους ενημερώσω. Για να μην την πατήσουνε την επόμενη φορά.
Βασικά, για να μην υπάρξει καν ανάλογη επόμενη φορά.
Από κάπου έπρεπε να κάνω την αρχή.
Θα τους έπαιρνα, λοιπόν, τηλέφωνο για να τους ενημερώσω σχετικά με τα αποτελέσματα των ερευνών μου.
Σήκωσα το ακουστικό, σχημάτισα τον αριθμό και μετά από λίγα δευτερόλεπτα εκείνος απάντησε:
-Έλα ρε φίλε
-Έλα ρε φίλε μου
-Πως και με θυμήθηκες;
-Βασικά πήρα να σε ρωτήσω κάτι.
-Ρώτα ρε φίλε.
-Πάντα είχα την απορία πως θα ήταν αν με λέγανε Ταϋρέλ (Tyrell).
-Έλα ρε…
-Χωρίς πλάκα, τώρα...
-Είμαι στο δρόμο φίλε, ανεβαίνω, ετοίμασε μπύρες και με το που φτάσω Σαλόνικα κάνω πρώτη στάση σε σένανε!


Υ.Γ.1 Τα φαινόμενα απαΝτούν!

Υ.Γ.2 Funk*=1(βρετ.αργκό) φόβος,τρόμος [είναι στην περίπτωσή μας]
                     2(αμερ.αργκό) μπόχα, δυσωδία [κι αυτό είναι στην περίπτωσή μας]
                     3χορευτικό ιδίωμα, φανκ [ΔΕΝ είναι στην περίπτωσή μας]

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010

Δοκ-ημίο-νος, ή Θείος Εμπαιγμός, ή Eν Tούτω Nύκτα, ή Φιλοσοφικός Βελασμός

Στο Νίγηρα σε γύρεψα και στου Πυρός τα εδάφη,
στου Λάπωνα τον κήπο, στου βλάχου το χωράφι,
στα δείπνα τα λουκούλλεια, στο ταπεινό πιλάφι,
στων συνδικάτων τα πλακάρντς, στου εμπόρου το σινάφι,
στου Παρνασσού τις ρεματιές, στου Μπέλες τα ρουμάνια,
εκεί που λύκοι αλυχτούν και βόσκουνε χαϊβάνια,
στης Κόλασης τα τρίσβαθα, ψηλά στα Επουράνια,
σε ενυδρεία τροπικά και μες στα σιντριβάνια,
μέσα στα καινούρια και χαλασμένα πράματα,
σε συζητήσεις ανοιχτές και μυστικά πειράματα,
με το καλό σε γύρεψα αλλά και το στανιό,
με το παιδί τ’ ανήλικο, τον γέροντα γονιό,
σε γύρεψα στο Μπαγκλαντές και στο Ποντικονήσι,
απ’ το πρωί στα μαγαζιά κ’ η αγορά ως να κλείσει,
στων θρησκειών τα δόγματα, στους κρατικούς τους φόρους,
στην εξωγήινη ζωή μα και στους δορυφόρους,
μες στων γραμμάτων τις σειρές, των αριθμών τις πράξεις,
σε απουσίες ύποπτες και μέσα σε συνάξεις,
στα μέταλλα, στ’ αμέταλλα και μες στα υποβρύχια,
στων εραστών τα λάγνα, τα λόγια τα μειλίχια,
σε προφητείες παλαιές, στη γκρίνια του Αντίχριστου,
στους ύμνους τους μονότονους, στις εμμονές του Ύψιστου,
σε γύρεψα με άνεση στου πλούτου τη δαπάνη,
κι εν μέσω φίλιων πυρών στα Κυανά τα Κράνη,
σε γύρεψα μες στις σοδειές, σε γύρεψα στ’ αμπέλια,
σε σπαραγμών δεξαμενές, tango και τσιφτετέλια,
σε ηδονές παράφορες, στο χάος της οδύνης,
εκεί που παίρνεις μοναχά κι εκεί που μόνο δίνεις,
σαν μανιακός σε γύρεψα στην εύλογη απορία,
σ’ όσα ποτέ δεν έγιναν και μες στην ιστορία,
μες στην σιωπή την χρυσαφιά, μέσα στη φασαρία,
στον ουρανό το γαλανό και στην κακοκαιρία,
στην πειθαρχίας τον κλοιό, αλλά και την απείθεια,
στη ρουφιανιά σε γύρεψα και μες στην εχεμύθεια,
στων θρύλων μέσα τις πηγές και μες στα επιμύθια,
στο βολικό συλλογισμό και μέσα στην συνήθεια,
σε γύρεψα στους πύργους που ζούνε τα φαντάσματα,
σε τραπεζών θυρίδες, σ’ επιταγές κι εμβάσματα,
σε μαχαλάδες φτωχικούς και σε χρυσού κοιτάσματα,
εκεί που θάψαν θησαυρούς, που σκάβει το κουνάβι,
μες στη βιτρίνα της μπουτίκ, στον πάγκο του μανάβη,
σε τριλογίες επικές, σε φιλμ μικρού του μήκους,
στα γήπεδα, στα θέρετρα, στης αν-τ-οχής τους οίκους,
μέσα στης φλόγας τη δροσά, στον παγετό που καίει,
μες σε παιχνίδια τυχερά, στο @μαζον.γιου.κέι
σε γύρεψα στο θρίαμβο, στην βλάβη την ανήκεστο,
στο πόδι το κουτσό που τυραννάει τον Ήφαιστο…

Με μάγισσες σε γύρεψα και με την Σκότλαντ Γιάρντ,
για τρία λεπτά με τον Λου Ριντ στο «Ντέρτι Μπουλεβάρντ»,
με πίβοτ, πλέη μέηκερ, με φόργουορντ και γκάρντ,
στου πιλοτήριο του Σταρ-Τρεκ μαζί με τον Πικάρντ,
με τον Πινόκιο αγκαλιά και με την Σταχτοπούτα,
με σαρκοβόρα νηστικά, μ’ οπώρες και με φρούτα,
με τον Ταρζάν σε γύρεψα και με τους Βεδουίνους,
με τη λιτή τη δίαιτα και τους γλυκείς τους οίνους,
με τους Τζεντάι συντροφιά και με τον Δον-Κιχώτη,
με πύργο και βασίλισσα, με ίππο και ιππότη,
σε ζήτησα με ρόπαλα, με ξόρκια και μπαχάρια,
με οδηγίες ακριβείς και τσιμπημένα ζάρια,
με καουμπόηδες σκληρούς κι αδίσταχτους κουρσάρους,
με το Κογιότ και το Μπιπ-Μπιπ και με ασκήσεις θάρρους,
σε γύρεψα και με ραντάρ, σε γύρεψα με σόναρ,
με των Γιου-Του την συντροφιά κι ενίοτε των Onar,
με Αστερίξ και Οβελίξ και με την Ποκαχόντας,
ακούγοντας μουγγούς και τους κουφούς ρωτώντας,
με προϊόντα ανώνυμα, αλλά και σούπερ-μπραντ,
με Κάντορ και Μπρους Λη και Μαρκήσιο Ντε Σαντ,
σε γύρεψα με δάσκαλους και με τους μαθητές,
με τους αιώνια έσχατους και με πρωταθλητές,
με ποντικάκια άκακα αλλά και με ποντίφικες,
με συντροφιές αμόλυντες και με παρέες ανήθικες…

Σε γύρεψα με πλήθη και μοναχός συνάμα,
στο ρόγχο του θανάτου, στου νεογνού το κλάμα,
σε γύρεψα γι’ Απάντηση μα Ερώτηση σε βρήκα
κ’ ιδέες μηρυκάζω σα νά ’μουνα κατσίκα.




Υ.Γ.1 Και μήπως είμαι τελικά (μηρυκάζων, ρε άσχετε) από φιλοσοφικής άποψης;

Υ.Γ.2 Και μήπως είμαστε όλοι τελικά (ναι ρε πρήχτη, μηρυκάζοντες εννοώ, έλεος)
από φιλοσοφικής άποψης;

Υ.Γ.3 …Και μήπως έχει τελικά καμία σημασία το τί ακριβώς είμαστε ή νομίζουμε
πως είμαστε (ευτυχώς αυτό το κατάλαβες…ή μήπως όχι), από φιλοσοφικής
άποψης (ναι ρε, πάντα από αυτή την άποψη μιλώντας, τραβάς κανά ζόρι τώρα);

Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010

Δοκί-μειο-νότητα

Τι κοιτάς;
Ναι εσύ. Τι κοιτάς;
Ματάκιας είσαι;
Αδιάκριτος/η;
Ή απλά ανάγωγος/η;
Τι (είσαι); Λέγε ρε!
Πλάκα έχεις!
Και θράσος!
Μεγάλο θράσος. Θα μου πiss off: τι κοιτάς;
Τι ήρθες εδώ; Σε κάλεσα;
Διάβασες κανένα προσκλητήριο στo Δια-δίχτυο που σε καλωσόριζε εδώ;
Θ’ απαντήσεις, ρε;
Ε;
Θαπαντήσεις;
Πώς την είδες, Τζων/Σάρα Κόννορ την είδες;
Και καλά δεν μασάς από μέσα/έξω-λοθρευτές και τέτοια;
Πλάκα έχεις (εσύ)!
Θα μου πεις ρε τι στο διάλο θες εδώ;
Μίλα ρε ακαμάτη/ισσα, μίλα! Εκτός από ενοχλητικός/ή είσαι και μουγγός/ή;
Ή κουφός/ή;
Ή και τα δυο;
Ή όλα μαζί;
Έρε, μπελά που βρήκα…Φύγε ρε θέλω ν’ αλλάξω πλευρό…
Ανώμαλε/η.
Πού σε βρήκα ρε…
Έχεις σοβαρό πρόβλημα.
Για δέσιμο είσαι.
Ε!
Εεεεεε!
Ρε ξεκουμπίσου μην σου χώσω κάμια ανάστροφη και γεμίσει το βρακί/κιλότα σου κόκαλα! Έλα, πολύ έκατσες, δίνε του! Έχω δουλειά. Άιντε, φεύγα, αργόσχολε/η, κι έχω να πάω σ’ ένα σημαντικό ραντεβού, που σου λέω…
Τι…;
Φάε ένα μαλάκα/ω ρε!
Μάλιστα. Να σου φέρω κανά μεζέ μήπως; Καμιά δεμέστιχα;…
Θα φύγεις ρε, πώς το βλέπεις;
Καλάαααααα…
Ματάκιας είσαι;…
Ματάκιας είσαι. Αυτό είσαι, ρε. Ματάκιας. Ένας θλιβερός ματάκιass. Ένα ανθρωπάκι. Χωρίς ζωή. Κολλάς κιόλα. Και ματάκιass και κολλημένος/η δηλαδή...χέσε μέσα. Κάνεις ότι σού ’ρθει στο μυαλό, ακόμη κι αν δεν σού ’ρθει {αν υποθέσουμε δηλαδή ότι έχεις μυαλό}. Για να μην φουντάρεις δραματοποιείς την παραμικρή μαλακία, την αναλύεις κι έτσι έχεις, ή μάλλον νομίζεις, ναι, ΝΟΜΙΖΕΙΣ πως έχεις ένα σκοπό κι έτσι παραμένεις ζωντανός/ή…Για φουντάρισμα είσαι ρε…σε λυπάμαι.
Σε λυπάμαι ολοσχερώς!
Αυτό ήταν, τέλειωσε η συνεδρία. Πήρες την ημερήσια δόση σου ψυχανάλυσης.
Θα φύγεις, τώρα;
Ρε (θα φύγεις);
Κοιτάει…δες (ένα ματάκια) ρε…δες!
Δεν έχεις ρε τίποτε καλύτερο να κάνεις; Τίποτα;
Ξέρεις, θέλω να γράψω. Σοβαρά πράματα. Και όταν λέω να γράψω δεν εννοώ στα παλιά μου τα κατάστιχα. Γκε-γκε; Έλα, κάνε μου την χάρη τώρα και πάνε αλλού να παρελάσεις την μίζερη σάρκινη μάζα σου, άντε…
Δεν θα συνεννοηθούμε εμείς οι δυο, σωστά;
Δεν θες να καταλάβεις, έτσι;
Δεν νοιώθεις…
Έχω μεγάλη υπομονή, ξες. Άμα νομίζεις πως θα με «σπάσεις» με την απείθαρχη απάθειά σου, πάντως, γελάστηκες! Δεν είμαι κανάς χτεσινός εγώ. Ούτε κανάς κωλόστρας (είμαι).
Τώρα ήθελανάξερα χαίρεσαι; Νομίζεις πως κάτι κάνεις, ε;
Τίποτα δεν κάνεις!
Τίποτα.
Απολύτως.
Βασικά δεν θα γράψω. Ψέματα σου είπα. Δεν θέλω να γράψω κάτι. Να σε κοιτάζω θέλω. Ναι. Για να σε ψαρώσω έκατσα να γράψω. Να σε τσεκάρω. Να τσεκάρω πόσο μαλάκας/ω μπορεί να είσαι. Ψέματα. Όχι μαλάκας/ω, μαλακισμένος/η. Να τσεκάρω πόσο μαλακισμένος/η μπορεί να είσαι. Και πίστεψέ με, είσαι, και πολύ μάλιστα.
Τι νομίζεις; Πως είσαι καλύτερος/η από μένα; Αυτό νομίζεις; Πως με την πραότητα της αδράνειάς σου θα επιβεβαιώσεις την δική μου θυμική αντιδραστική συμπερι-φορά του ανέμου; Πιστεύεις σταλήθεια πως το να μηρυκάζεις την σιωπή είναι δημιουργικότερο απ’ την σύνταξη λογικών λεκτικών συμπερασμάτων; Χα! Αυτό θες, ρε; Να με λογοκρίνεις εμμέσως πλην σαφώς; Να με φιμώσεις; Σε ξεσκέπασα ρε γουρούνι…
Ε; Σε ξεσκέπασα. Κι όμως, σε ξεσκέπασα.
Αφού ήρθες λοιπόν εδώ θα τ’ ακούσεις! Θα σ’ αλλάξω τα φώτα θασαλλάξω! Κι όταν θα φύγεις από ’δω, γιατί θα φύγεις και μάλιστα με την ουρά ανάμεσα απ’ τα υγρά σου σκέλια, θα ’σαι ο/η «Άκουναδεις».
Θα σε κάνω να φύγεις τρέχοντας.
Τρέχοντας!
(Έλεος). Έλ-Εωσ-φόρος κληρονο-μιάς και το ’φερε η κουβ-έντα-λμα ξές τι εστί; Εστί να έχω μπροστά μου έναν ελ-εεινό/ή όπως κι ελόγου σου και να τον/την απαλλάσσω από την μιζέρια της ανούσιας φλυαρίας της ύπαρξής του/της οδηγώντας τον/την στα σίγουρα μονοπάτια της λεκτικής αυτοχειρίας. Γιατί αυτό είσαι ρε ελ-εεινέ/ή, ένας/μια εν δυνάμει αυτόχειρας. Ένας ελ-εεινός/ή ελ-εήμονας/...ισσα που ελ-εεί για λίγο έλ-εος…El loco…!
Ελ! (Έρχονται! Καιρός γαρ εγγύς)!
Τι κοιτάς ρε;
Ε;
Τι κοιτάς, έτσι;
Φοβάσαι ναλλάξεις βλέμμα μήπως και καταλάβω πως έχεις ήδη αρχίσει να ταράζεσαι; Μην μου το παίζεις εμένανε ο ατάραχος/η βλάκας(...αυτό είναι unisex αν δεν κάνω λάθος), ass το, δεν πιάνει. Δεν πιάνει σου λέω!
Ψιτ, ματάκια: άπαξ ματάκιass, για πάντα ματάκιass!
Βασικά, κάτι τυπάκια σαν και σένα καταστρέψανε και την λογοτεχνία.
Όχι, εγώ δεν πράττω λογοτεχνία, θεουργία πράττω, αλλά αυτό δεν μ’ εμποδίζει απτοναποκαλύψω την αλήθεια.
Κάτι αδιάκριτα τυπάκια και τάχαμάγκες/ισσες όπως κι εσύ που ξεφυτρώνουνε εκεί που δεν τους σπέρνουν. Ποιος σού ’πε ρε, ότι ο λογοτέχνης έχει την ποταπή φιλοδοξία να διαβαστεί το έργο του από τα οφθαλμολουτροπηγμένα μάτια σου; Ποιος (σουτόπε); Η συγγραφή είναι κάτι βαθύτερο και μια άκρως προσωπική υπόθεση. Είναι μια θαρραλέα ενδοσκόπηση σε συνάρτηση πάντα με τον έξω κ-όσμω-ση.
Βασικά είναι μια πράξη πολύ προσωπική και πολύ ερωτική…Είναι υπέρτατος αυνανισμός. Εσύ όταν αυνανίζεσαι θες να σε κοιτάνε; Ε; Θες; Δεν θες (…εκτός κι αν θες…)
Και μην με ρωτήσεις γιατί όσα γράφονται εκδίδονται. Ρώτησες, μήπως, ποτέ γιατί όσοι πηδιώνται γίνονται ταινίες; Εκδίδονται για τον ίδιο λόγο που γυρίζονται και τσόντες.
(Μην είσαι μαλάκας/ω τώρα, δεν εννοώ πως οι εκδότες γυρίζουν και τις τσόντες...όχι όλοι τουλάχιστον...)
Εκδίδονται, το λοιπόν, απ’ τους εκδότες όχι τους συγγραφείς. Τουλάχιστον, όχι τους πραγματικούς συγγραφείς. Τους εκδότες τράβα να πρήξεις. Γελοίε/α. Α, γελοίε/α.
Είναι προσωπικά δεδομένα τα γραπτά, ρεεεε!
Βασικά τα βιβλία είναι τα πνευματικά άσυλα των διακινητών ιδεών. Όχι αυτός ο κωλόκοσμος μέσα στον οποίο περιφέρεσαι κι εσύ. Ξες τι εστί άσυλο ρε; Και δη, πνευματικ-ώ-μα; Ε; Πού να ξές. Κάθε φορά που ρίχνεις το ρυπαρό σου βλέμμα σε μια σελίδα όπως ετούτη (δεν έχει σημασία αν είναι ηλεκτρονική ή χάρτινη, σελίδα νάναικιότινάναι) είναι σαν να παίρνεις μάτι από την κλειδαρότρυπα…
Κλειδαρότρυπας είσαι, ρε! Ένας/Μια ρυπαρός/ή κλειδαρότρυπας. Παίρνεις μάτι, κολλάς την μουτσούνα σου πάνω στην κλειδαρότρυπα, κοντεύεις να χυθείς από μέσα της.
Με το μαλακό, ρε, με το μαλακό! Θα χαλάσεις την κλειδαρότρυπα! Την γέμισες βλεφαρίδες. Έλεος! Σι-χαμένε/η…σιχαμένε/η καταπατητή/τρια του πνευματικού μου άσπιλου ασύλου.
Βασικά, να ’ούμ, δεν περίμενα και τίποτα καλύτερο από σένα. Τέτοιος/α είσαι, τέτοια κάνεις.
Πόσο μοιάζεις στον Θεό σου!


Υ.Γ. 1 -Μ’ ακούς;

Υ.Γ. 2 -Σ’ ακούω. Αλλά, επειδή σ’ ακούω, δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να σε
αγνοήσω κιόλα.

Υ.Γ. 3 Και μετά απ’ αυτό, έδωσα μια (να έτσι), κι έκανα τον καθρέφτη κομμάτια!